Ik begrijp jullie niet!

Waar zijn de pedagogen en orthopedagogen?

 

Gedragswetenschappers en dus ook orthopedagogen zijn opgeleid om met de laatste kennis uit de wetenschap het domein van opvoedondersteuning en behandeling vorm te geven. En ze zijn opgeleid om dat domein steeds te helpen ontwikkelen met weer nieuwe kennis en inzichten. Maar waar zijn jullie?

 

Ik zit in veel overleggen met zorgorganisaties, brancheorganisaties, gemeenten en ministeries. Vrijwel altijd ben ik de enige met kennis over wat ik noem “het beïnvloeden van gedrag, emotie en interactie in hun context met kennis uit psychologie, orthopedagogiek en geneeskunde/psychiatrie”.

 

Er zijn twee dingen die ik dan steeds maar niet begrijp. Hoe kan het dat honderden beleidsmakers en (interim) managers die daar niet voor geschoold zijn, vinden dat zij inhoud kunnen geven aan de jeugdhulp? Terwijl er in Nederland zeven universiteiten zijn waar heel veel mensen in pedagogische en psychologische wetenschappen zijn afgestudeerd. Jullie dus! De samenleving heeft in jullie geïnvesteerd, jullie zijn opgeleid om maatschappelijke en individuele vragen met wetenschappelijke kennis zo goed mogelijk helpen op te lossen. Vergeten al die beleidsmakers en beslissers dat? Denken ze dat ze het allemaal zelf beter kunnen? Hebben we die universiteiten dus voor niks? Gaan die mensen als ze zelf een probleem hebben met een kind ook naar een willekeurige persoon om advies te vragen?

 

“Geen enkele niet-deskundige haalt het in zijn hoofd longziektenzorg zonder deskundigen in te richten”

 

Het tweede wat ik niet begrijp is dat al die professionals die van die universiteiten komen dit laten gebeuren. Ik begrijp júllie dus niet. Jullie zijn opgeleid in een wetenschap! De hele somatische zorg wordt inhoudelijk gevormd door inhoudsdeskundigen, in dit geval artsen. Overheden bepalen de vraag en het budget. Daar kun je over discussiëren, of politiek over bedrijven. Maar het antwoord op de vraag moet gegeven worden door deskundigen. Geen enkele niet-deskundige haalt het in zijn hoofd reuma- of longziektenzorg zonder deskundigen in te richten. Waarom is dat in de jeugdhulp niet zo? En waarom laten jullie dat gebeuren?

 

“Orthopedagogen en psychologen, waarom zitten jullie niet mee vooraan?”

 

Orthopedagogen en psychologen, waarom zitten jullie niet mee vooraan zodat we steeds beter actuele kennis benutten en, uitgedaagd door nieuwe vraagstukken, voortdurend nieuwe kennis ontwikkelen? Het is juist jullie uitdaging te zorgen dat steeds meer kwetsbare kinderen en gezinnen zich thuis goed kunnen ontwikkelen. En het is jullie professie traumatherapie verder te ontwikkelen en te zorgen dat de kennis daarover in wijkteams landt. Orthopedagogen en psychologen: het zijn toch juist jullie die werken aan steeds vroegere en beter werkzame interventies bij kinderen met autisme, waardoor we als samenleving steeds minder van deze kinderen uiteindelijk somber of met gedragsproblemen in instellingen hebben! Jullie werken er aan dat kinderen steeds minder vaak in ‘een separeer’ belanden, jullie zijn het aan je eer verplicht dat er steeds minder kinderen een OTS en uithuisplaatsing krijgen en daar later de schade van ondervinden! En …

 

Gedragswetenschappers en zeker ook orthopedagogen, jullie laten veel te weinig van je horen! Daarom denken allerlei beleidsmakers dat zij al deze vragen moeten en kunnen beantwoorden. (Ortho)pedagogen, waar zijn jullie?

 

Ik ga graag met jullie in gesprek.

 

Peter Dijkshoorn
Kinder-en jeugdpsychiater / bestuurder Accare.
Adviseur effectieve jeugdhulp van het Zorglandschap (van 01-01-2019 Ondersteuningsteam Zorg voor de Jeugd)

About the Author /

j.smeets@nvo.nl

Alle artikelen