Kinderen met dyslexie hebben meer nodig dan enkel hulp in de klas
Veel mensen maken zich zorgen over de toekomst van de zorg. Of het nu gaat om de vraag of er voldoende zorgpersoneel is, de juiste behandeling nog wordt vergoed, of om de zekerheid dat je kind passende hulp krijgt. In dat bredere zorgdebat lijkt een specifieke groep langzaam uit beeld te raken: kinderen met dyslexie. Dyslexiezorg dreigt uit het vergoedingsstelsel te vallen. Steeds vaker klinkt de stelling dat dyslexie niet écht bestaat, maar het gevolg is van slecht leesonderwijs. Als scholen hun leesonderwijs op orde brengen, zou dure dyslexiezorg en diagnoses overbodig zijn. Dat is volgens ons te ongenuanceerd en zorgelijk.
Kinderen met ernstige lees- en spellingachterstanden krijgen zonder passende ondersteuning minder kansen. Niet alleen in het leren lezen, maar ook in hun verdere schoolloopbaan. Daarnaast lopen ze een groter risico op faalangst, onzekerheid of schooluitval. Dat vergroot de kans ongelijkheid, een thema dat in het onderwijs al langer speelt. Dyslexiezorg is juist bedoeld voor die specifieke groep kinderen voor wie goed leesonderwijs alléén niet voldoende blijkt. Wanneer de combinatie van kwalitatief leesonderwijs, extra instructie en veel oefenen (zowel thuis als op school) onvoldoende resultaat oplevert, is gespecialiseerde zorg noodzakelijk.
Wat als oefenen niet genoeg is?
Neem Lisa: ondanks jaren oefenen op school en thuis bleef lezen een worsteling. Pas na de diagnose en gerichte behandeling kwam er vooruitgang, omdat ze eindelijk begreep waarom het leren lezen zo moeilijk ging en hierbij passende hulp kreeg.
Sommigen stellen dat de leesproblemen van individuele kinderen door goed onderwijs zouden moeten worden opgelost. Kwalitatief goed leesonderwijs is inderdaad de basis om de leesvaardigheid op peil te houden. Gespecialiseerde dyslexiezorg komt pas in beeld nadat school alle vormen van extra ondersteuning heeft ingezet.
Neurowetenschapper Milene Bonte beschreef in Kassa hoe diep de impact van dyslexie kan zijn: onzekerheid, faalangst en blokkeren. Stel je voor dat jouw kind steeds te horen krijgt dat het meer moet oefenen, zonder vooruitgang. De frustratie groeit, het zelfvertrouwen daalt. Natuurlijk moet onderwijs van hoge kwaliteit zijn, met ruimte voor voldoende instructie en oefening. Maar wanneer die inzet onvoldoende helpt, is specialistische zorg noodzakelijk. En die werkt alleen goed als scholen, ouders en behandelaren samenwerken. Ieder vanuit zijn eigen expertise en met hetzelfde doel: dat een kind zich gezond en evenwichtig kan blijven ontwikkelen. Dyslexiezorg moet daarom beschikbaar blijven voor ieder kind dat het nodig heeft. Niet om onderwijs te vervangen, maar om aan te vullen waar onderwijs zijn grens bereikt.
Tekst: Milou Damen, Orthopedagoog in opleiding tot Orthopedagoog-Generalist en werkzaam bij Opdidakt; Evita van Ingen, Orthopedagoog in opleiding tot Orthopedagoog-Generalist, eveneens werkzaam bij Opdidakt en Lidia Jekel, Orthopedagoog in opleiding tot Orthopedagoog-Generalist en ouder van een kind met dyslexie.
